“Espasyo”

738165_579741658719649_562376095_o

“Malimit sa atin na tanggapin ang katotohanan na ang Tunay na Pag-ibig ay hindi nakakalat, mayroon yang isang lugar kung saan siya nararapat. Hindi mo siya maaaring ilagay kung saan-saan at hindi mo siya maaaring diktahan sa kung ano ang kanyang gagampanan sa buhay ng mahal mo sa buhay. “

Minsan, kahit anong tindi ng pagmamahal na mayroon ka para sa mga tao, darating ang panahon na masasambit mo sa iyong sarili na “gusto ko MUNA magpahinga”. Higit sa kaalaman nating lahat, kung talagang mahal mo, kahit kailan hindi ka susuko. TAMA! Walang dahilan para sumuko subalit ang magpahinga parte iyon ng pagmamahal mo para sakanila. Panandalian kang mawawala hindi para maramdaman mo na kawalan ka rin sakanila bagkus upang bigyan ng pagkakataon ang Pag-ibig na mayroon ka na lumugar sa tama nitong posisyon. Walang masama ang magmahal ng labis subalit ang pagiging mangmang paukol sa bagay na ginagawa mo ay maaring maging dahilan para ikaw mismo mawala sa tama mong hangarin. 🙂

 

Advertisements

Salat sa tiwala, laging may nakaambang na pangamba, takot gawin ang makakaya at walang lakas ng loob harapin ang problema. Ganyan ang buhay ng isang “Ikaw”.

Sa mundong ito kay daming pangyayari ang gugulantang sa buhay ng isang tao. Napakaraming pagsubok ang malilikha sa kapalaran ng bawat isa, subalit nakasalalay sa iyong desisyon kung papaano mo ito sasalain upang makuha ang katas na siya mong kailangan upang manatiling matatag.

Ikaw ngayon ay nasa estado ng pagiging problemadong tao. Kay dami mong bagabag sa iyong puso at nananalaytay sa iyong dugo ang pagiging  negatibo. Naintindihan kita sa paraang tayo ay kapwa tao subalit kinokondena kita sa dahilang hindi tayo pareho. Maraming nilalang dito sa mundo ang nakakaranas katulad ng problema mo, ang ilan pa nga’y higit pa sa pinagdadaanan mo, subalit sila ay patuloy na tumatayo hindi upang makipagsapalaran sa problema ng mundo bagkus sa kadahilanang nais nila maranasan ang lahat ng aral ng buhay. Sana ganoon ka din, ramdam ko at ng lahat ang hirap na maaaring pagdaanan ng isang tao. Mahirap at minsan talaga ay nanaisin mo na lamang sumuko pero saan ka dadalhin ng pagsuko? Sa buhay na walang saysay. Alam kong mabigat ang naging karanasan mo subalit hanggang kailan mo pagdudusahan ang pagdadala nito? Hanggang kailan mo ibabaon sa iyong isipan na hindi mo kaya? Kapag huli na ang lahat upang ipakita sa mundo ang taglay mong kakayanan.? Hanggang kailan mo pag-iingatan ang mga ideya mong negatibo? Kapag nawalan  ka na ng dahilan upang maging positibo? At hanggang kailan mo ipagkakait sa iyong sarili ang pagmamahal at pagtitiwala na kanyang kailangan? Kapag nakita mo na itong nakasubsob sa lupa, kalunos-lunos na umiiyak at humihingi ng awa? Huwag mong ikasangkapan ang iyong sarili upang maging balakid sa pagkamit mo sa tunay mong pagkatao.

Maaari ka pang magpatuloy kung gugustuhin mo, maaari ka pang umunlad kung nanaisin mo at maaari mo pang maranasan ang paraiso ng iyong buhay kung idadaing mo dyan sa puso’t isipan mo ang pagbabagong nais mong maisakatuparan.

Huwag mong hayaang ang “Ikaw” na siyang nagiging mitya ng pagiging mong masalat sa iyong sarili ay manatili sa katauhan mo. Hanapin mo ang iyong pagkatao, sundin ang bawat hakbang upang makarating sa paroroonan, hagilapin ang lalim ng iyong daing upang matuklasan ang mga kakayanan, talento, tiwala at pagmamahal para sa sarili mo. Huwag kang sumuko at magpalinlang sa ating mundo, magpatuloy ka sa paglalakbay hanggang matagpuan mo ang iyong sarili bilang “AKO”.

“Animnapung Segundo”

“dahil kahit kailan hindi mo siya mapapakiusapan na ika’y balikan sa lugar kung saan ka niya iniwan…”

 

Nagsimula akong mahalin siya dahil sa mga pangyayari sa nakaraan. Natutunan ko siyang pahalagahan sa kasalukuyan kung kailan huli na para maibalik namin ang dating samahan. Kahit kailan sa buhay ko hindi siya nawala, pero bakit pilit ko siyang hinahabol sa kadahilanang ako mismo hindi ko maunawaan. Nakakapagtaka na ako ngayo’y nasa lugar kung saan hindi ko siya maramdaman. Kasalukuyan siyang gumagalaw subalit ako’y nananatili dito sa pook kung saan pinipilit ko na ang lahat ay naaayon at masaya. Patuloy siya sa pagkilos ngunit tila ako’y nalubog sa mga gawaing wala namang halaga. Ang layo na niya, labis na ang aming distansya. Mahahabol ko pa kaya siya? Sana.

Gusto kong isisi sa mundo ang naging hiwalayang naganap sa aming dalawa. Pakiramdam ko simula noong namulat ako sa gawaing kinagisnan ng karamihan, doon umusbong ang hindi namin pagkakaintindihan. Ang nais kasi niya ay tamang pag-aalaga at pagpapahalaga. Gusto niya bago ko gawin ang isang bagay isaisip ko muna kung ano ang maidudulot nito sa aming relasyon. Nagseselos siya sa tuwing ako ay gumagawa ng mga bagay-bagay na wala namang pakinabang. Nasasaktan siya sa tuwing magbibigay ako ng labis na pagmamahal sa mga taong magdudulot lang sa akin ng hinanakit at pasakit. At lagi na lamang  siyang nagmamakaawa na siya raw ay aking bigyan kahit kaunting importansya dahil kapag siya ay nawala, malabo na ulit na kami ay magkita.

Hindi ako nakinig sa kanyang banta, bagkus patuloy kong pinunan ang aking puso ng mga emosyon at sitwasyon na noo’y tingin ko ay tama. Nagpatuloy akong maglakad kasama sila. Labas pasok kami sa pinto na handog ng mundo. Akyat baba kami sa hagdang gawa ng mapaglinlang na kapaligiran. Hanggang sa aking natagpuan ang aking sarili na tumatakbo upang puntahan ang lahat ng direksyon ng buhay. Hindi ko na alam ang tamang daan at tila lahat ng plano at pangarap ko ay tuluyan ng naantala dahil sa paglalakbay na walang ibang hinangad sa akin kundi ang nakawin ang magandang buhay.

Maaaring naririto ako ngayon sa kasalukuyan subalit ang katauhan ko bilang isang Ako ay nakahimlay pa rin sa kandungan ng nakaraan. Nais ko na muling simulan ang akda ng aking buhay sa paraang kapag tumingin ako sa aking kwento wala akong pagsisisihan. Subalit papaano ko mabibigyan ng kaganapan ang aking hangarin kung ang mismong solusyon ang siyang tumalikod sa akin. Napakalayo na niya at wala na akong magawa dahil sa una pa lang huli na ang lahat. May pagkakataon na kami ay muling magkikita subalit hindi kailanman magtatagpo. At sa pagkikitang iyon ay maaaring naroon ang kapatawaran pero ang ganap na pagbuo sa nasayang na panahon at nasirang relasyon, kahit kailan hindi na maisasakatuparan.

Kahit kailan hindi magiging sapat ang pagsisisi subalit ano pa nga ba ang aking magagawa? Tapos na ang lahat, ang kailangan ko na lamang ay magpatuloy sa buhay at magbago ng tuluyan, Maaaring hindi madali iwanan ang mga bagay-bagay na ibinaon sa akin ng mundo subalit higit ang aking pangarap na ako ay maging isang makabuluhang tao. Tama na ang minsan sa buhay ko nalugmok ako sa pagkakamali, panahon na upang mag-iba ng landas upang makaranas ng totoong kaligayahan. Para sa muli naming pagkikita, katanggap-tanggap na ako para sa kanya.

At sa ngayon, bilang isang manlalakbay sa pagsubok ng buhay, wala na akong pagkakataon upang ituon ang aking atensyon sa isang bagay na nawala na, subalit hindi ibig sabihin nito’y hindi na siya mahalaga, nagkataon lamang na hindi tayo maaaring umasa sa pagdating ng isang bagay na nilikha ng walang kakayanang bumalik sa lugar kung saan siya nagsimula. Kaya naman imbis na ako’y maghintay sa isang imposible at maghinagpis para sa isang bagay na tuluyan ng nilisan ang kanyang lugar sa aking buhay, magpapatuloy na lamang ako sa paglalakad upang makamit ang hindi man madali subalit siguradong masayang pagbabago. Siya nga pala at hindi ko pa nasasambit ang kanyang pagkakakilanlan, siya nga pala ang ORAS at kasalukuyan din siyang naninirahan sa inyong buhay. Pakiusap mahalin ninyo siya ng lubos upang hindi kayo matulad sa nangyari sa aming relasyon. Ingatan ninyo siya at ibigay ang nararapat na pagpapahalaga at pag-aalaga.

Isa,dalawa,tatlo,Tapos!

Sobrang bilis ! Hindi ko na matiis,
Ang aking mata ay may bakas ng hinagpis,
Ang oras ay inagos ng mabilis,
Ang mga alaala ay bigla na lamang pumalihis.

Ang dami ko sanang nais maramdaman,
May balak pa naman sana akong lumiham,
Sa tanging Poong Makapangyarihan
At hihiling na sana’y ibalik ang nakaraan.

Labis kong pinagsisihan ang aking kamalian
Sa nakaraang alam kong hindi na maibabalik kailanman
Akala ko pa naman ay magtatagal ang kasiyahan
Na mula sa masasayang alaala na aking naranasan.

Ngayon ay isang kasalukuyan 
Narapat na gawin ang mga bagay na makatwiran
Upang pagdating sa lugar ng hukuman,
Masasabi mo sa sarili mong “wala akong pinagsisihan”.

Gawin ang mga bagay na puno ng kasiyahan,
Huwag hayaang lumipas ang oras ng may pag-aalinlangan.
Hawakan mabuti ang mga bagay na mahirap na muling balikan,
Dahil hindi mo alam kung kailan sisibol ang KATAPUSAN .

Be Firm! :)

Sa tuwing tinatanaw ko ang aking sarili sa hinaharap, lagi itong may hawak na papel at panulat. Dala-dala ang talentong pagiging makata, kanyang inihahayag sa madla na siya ay isa ng tunay at ganap na Manunulat. :]